Der Moorgeist
"Geschrieben von Georg Weber für die Flachgauer Moorperchten"
De Nocht sie ziagt ganz still ins Land, de Sunn se hot sich abgewannt.
Und's Abendrot am Firmament.
Schaut aus, als ob da Himml brennt.
Aus ihrem riesengroßen Tor, do steigt die Nebelfrau hervor, und spinnt aus ihre weißen Hoar, an Nebiteppich übers Moor.
Gespenstisch ruhig is jetzt draußen, ma hört nur a poor Stauern rauschen, Und monchmoi knackts a im Geäst.
De Geister feiern heit a Fest.
Dann hört ma a stöhnen und a ramuurn, da Moorgeist is grod munter worn.
Kreit außa aus sein Wurzlhaus, na grod zum fürchten schaut er aus.
Ums Hirn wachst erm a Ast heraus, und schiache Zähnt na meiner Söh, schaun außa aus sein vazogna Mäu.
Grod scheppan duat er mit sein Biss, er woaß, daß heit de Rauhnocht is.
Und's Geistervoolf hört ma laut klogn, mei eanan Chef geht's heit an Krogn.
Heast as denn a, des laute Schölln?
Heast as denn d'hund so grausig bölln.
Und dan schiaßt's ermn aufoamoi ein, de "Moorperchten" des miaßn's sein.
Du muaßt weg, du muaßt davon, jedoch, oh Schreck, se hoim'd eam scho.
Jetzt stengens do, de wüdn Gsölln, mit ihre riesengroße Schölln.
An Kopf hom's auf, kaum zum datrogn, aus an trum Hoiz woi außagschlogn.
Und do schau hi, oh Schreck, oh Graus, do wochsn vadrahte Heandl raus.
Jo und des zottig longe Fö, no sand de schiach, oh meiner Söh.
Und dan geht's los, des wüde Treibn, jetzt hot's ongfongt no zum schneibn.
Und in den schaurigen Szenarium, do springt da Moorgeist umadum.
No duat der schrein und grausig klogn, de Perchten doan erm fuachtboah schlogn.
Er denkt si:" des is jo a besa Traum, oans konn mi no rettn, a hoher Bam."
No jo, do sitzt er in da Höh, sei Gstöll duat eam gonz furchtboah weh.
Vor lauter schlogn is er fost taub, und zittert wia Espenlaub.
Hoffentlich hob ih jetzt mei Ruah, no vo de Perchten hob i gnuag.
Im Moor spuit's weida, des is gwiß, Bis Raunachttreiben wieder is.